Rust zacht, lieve opa

94 jaar Marc, 30 jaar opa

 

Ik wil jullie het verhaal vertellen van mijn opa en waarom hij een voorbeeld voor mij was. Toen ik vorige donderdag naar Gent reed, was ik wat nerveus. Ik had begrepen dat het niet goed met hem ging dus ik wist dat ik erheen reed om afscheid te nemen. Ik probeerde mijn gedachten te verzetten door de muziek luider te draaien. Ik kwam uiteindelijk binnen in zijn kamer, hij lag te rusten. Hij herkende mijn stem direct, ook al kon hij me moeilijk zien. Hij ademde zwaar en zijn zuurstoftoevoer siste in de achtergrond.

Recht voor de raap, zo was hij. Ons gesprek kon niet eerlijker beginnen. Toen ik vroeg hoe het met hem was, vertelde hij zonder gêne dat het bobijntje op was. Zijn laatste strijd had hij gestreden, maar moedig met het hoofd omhoog kon hij toegeven dat het genoeg was.

Slurpend aan zijn beker koffie, wist hij me te vertellen dat hij nog maar net de techniek erachter ontdekt had. Je moet je tong op een bepaalde manier gebruiken, anders krijg je er niks uit. “Zo zie je maar”, grapte hij, “je bent nooit te oud om bij te leren”. Een beetje later kwam Joris erbij zitten. “Zie mij hier nu liggen, nu hebben jullie toch nog een pépéke gehad.” Het was mijn opa ten voeten uit. Serieus als het moest, maar heerlijk ontwapenend grappig als het kon.

Misschien, als hij zelf had kunnen kiezen, was opa hartchirurg geworden. Maar in die tijd was verder studeren voor de “happy few” en dus ging hij werken in het atelier van zijn vader. Daar kon hij zijn andere talenten ontplooien: Hij was creatief, een ambachtsman. Een durver en een harde werker, hij stampte een eigen bedrijf uit de grond. Vol passie kon hij er vroeger over vertellen. Zoals die ene keer toen hij op dreef was en maar doorging over halve en volle tomaten. Het duurde Michèle en ik even om te beseffen dat hij het over half- en volautomatische draaibanken had.

Mijn opa was vooral ook een wijs man. Een kennisspons, die alles wou weten over een onderwerp dat hem aansprak. Die documentaires kon verslinden. Die meerdere talen sprak. Niet om met die kennis uit te pakken, maar voor zichzelf, om op te slaan. Om zijn brein te trainen. Dat was zo sterk getraind, dat hij ook in zijn laatste dagen nog heel helder was. Hij vroeg zelf hoe het was met onze verbouwing, met mijn werk, met zijn laatste achterkleinzoon Moris. Het maakte onze laatste momenten alleen maar mooier.

Opa kon genieten van de kleine dingen. Van de natuur. En van het leven. Ook in zijn laatste dagen kon hij een goed glas wijn en zelfs het eten in het ziekenhuis appreciëren. Hij grapte dat hij stiekem verlangde om nog eens een frisse pint in één keer leeg te drinken. Ik voelde hem dat moment beleven in zijn gedachten. Geluk zit in de kleine dingen.

Ik ben een half uur alleen geweest met hem, meer niet. Maar elke minuut in die kamer vertelt wat voor een man opa was. Eerlijk, grappig, ondernemend, intelligent, een levensgenieter. Hij was vooral de meest liefdevolle man die ik heb gekend. Voor Jan en moeke, voor zijn klein- én achterkleinkinderen. Maar bovenal toegewijd aan zijn Mieke, mijn meter, onze oma. Kortom, een man wiens voorbeeld ik wil volgen.

 

Rust zacht , lieve opa. Merci om mijn opa te zijn.

w

Een fiere opa op onze trouw in februari 2015

 

 

weekend weg!

Dat kindjes snel groot worden, dat we van elke minuut moeten genieten en dat de nachten misschien lang lijken maar de tijd toch (te) snel vooruitgaat. We waren verwittigd. En toch. Het gaat zo snel!

We hadden samen een weekendje vrij en profiteerden ervan om Moris te laten kennismaken met de zee. Uitwaaien van de voorbije 2 maanden vol korte nachten (door krampjes, grr). Onze longen vullen met gezonde zeelucht. En vooral eens veranderen van omgeving. Het werd een papa-zoon bonding weekendje. Ik was niet 100% dus Wouter nam enkele (nacht)voedingen over. Ben geen fan van het afkolven maar nu was ik toch superblij dat hij hiermee kon een flesje geven. Moris heeft weinig van de zee zelf gezien (gezonde zeelucht = sleepy baby tijdens onze wandelingen), maar wij hebben er eens zo hard van genoten.

 

Samen lunchen, chillen, in bad gaan, spelen en geen to do’s hebben.

Za-lig!

M.

 

moris

Dag 1 voor de rest van ons leven…

Na negen maanden veilig bij je mama is het eindelijk zo ver, onze zoon Moris is geboren!

fullsizerender
Say hi to little Moris Laeremans

Hij is het wachten waard geweest… Geboren om 17u09, kleine Moris Laeremans | 3,7kg | 53,5cm ? Hij heeft een donkere bos haar, houdt van knuffelen, drinkt als een pro en vooral… hij is zo braaf! Wouter nam deze foto enkele uren na zijn geboorte. Ik wou dat ik zijn gedachten kon lezen ✨

Een kind krijgen is niet simpel en was even stormy als het weer buiten, al bij al ging alles wel vlot en hoe wij het wouden ✌? Het is nog wennen, maar we zijn zo dankbaar dat we hem voor het eerst kunnen vasthouden. Alles gaat goed met ons, binnenkort naar huis om samen te cocoonen. ? We willen iedereen al graag bedanken voor jullie lieve woorden, steun en wensen. We voelen jullie liefde en het is een fantastische beleving. ♡ #babyboy #fallbaby

 

M&W

Wil je graag een cadeautje geven?

  • BE69 9797 8883 0778
  • www.kadolog.be/nl/wouterenmichele paswoord 14986
  • www.babyplusvanderstraeten/geboortelijsten paswoord 14986

 

zomerse risotto

Risotto in de zomer? Wij genieten meestal van een smeuïge risotto in de herfst- en wintermaanden. Vandaag is het 32° buiten en toch heb ik er zin in. Maar dan een beetje anders. We veranderen de groenten en kiezen voor frisse venkel, courgette en paprika. Het ‘mantecare’, normaal met boter en massa’s parmigiano, doen we nu met ricottakaas. Citroenzeste erbij en ons diner is perfect voor een zwoele zomeravond.

Ingrediënten (2 personen)

150 g risottorijst
1,5 liter groentenbouillon
glas witte wijn
1 sjalotje
1 venkel
1 courgette
1 gele puntpaprika
handvol boschampignons
zeste van 1 citroen
peper en zout
200g ricottakaas

Fruit een sjalotje in olijfolie op een zacht vuurtje en voeg de rijst toe. Als deze de olijfolie opgenomen hebben worden ze wat glazig. Blus met witte wijn en zet alles net onder met de bouillon. Laat pruttelen terwijl je voortdurend roert. Als al het vocht is opgenomen schep je er opnieuw bouillon in. Als de korrels zachter beginnen worden voeg dan de venkel en paprika toe. Laat mee zacht worden en doe wat later de courgetten en champignons erbij.
Haal van het vuur en roer de ricotta erdoor. Kruid met zwarte peper en de zeste als finishing touch. Enjoy!

W.

voor de wet!

Eén jaar geleden…. 28/2/15  onze wettelijke trouw…

We gingen het klein houden, simpel, niet teveel poespas… Ik hoopte nog op een enkel sneeuwvlokje (om toch het winterweddinggevoel te creëren) en hoewel het erg fris was, was de zon toch volop van de partij.

Trouwen blijft natuurlijk trouwen, simpel en klein stond eigenlijk niet in mijn woordenboek… Dus een kleedje voor mij, kostuum en strikje voor Wouter, oldtimer “ride” tot aan het gemeentehuis, receptie thuis met hapjes en drank konden allemaal niet ontbreken! We maakten er een gezellig feest van met enkel dichte vrienden en familie (ook omdat meer volk gewoon niet binnen zou geraken bij ons op het appartement).

Na de feestelijkheden hadden we een intiem weekendje georganiseerd in de Ardennen met enkel de twee gezinnen waar wij uit voortgekomen zijn. Eenvoudig, onder ons en in de natuur, zoals wij dit belangrijk vinden.

M.