dromen

Wauw, nu is het lang geleden! Nog minder dan drie maand en je bent hier al. Ik kan het me eigenlijk nog totaal niet inbeelden. We voelen je duidelijk tuimelen, draaien en keren in mijn buik, denk zelfs dat we je hoofd echt eens zagen (beetje creepy, beetje schattig). Je doet met denken aan een orca in mijn buik, als ik je voel of als ik tegen je duw, verdwijn je terug even in de diepte om later ergens anders boven water te komen. Grappig wel, ik beeld me ook orca geluiden in, maakt het nog leuker. Je kamer krijgt vorm (ze is geverfd, da’s al iets) en de inrichting is in mijn hoofd ook al in orde aan het komen. We zijn ook volop bezig met je babylijst en je naam. Babylijst maken = leuk, naam kiezen = moeilijk! Voorlopig reageer je alleen op Schanulleke maar dat kunnen we niet echt maken (da’s een meisjesnaam!). Kiezen is verliezen en dat suckt!

Ons huisje krijgt ook stilaan vorm, qua conceptfase in ieder geval. Ik denk dat de architecten, Matthias en Willem, een punthoofd krijgen van mijn vragen en mailtjes met ideetjes, maar zo werk ik nu eenmaal en de hormonen helpen niet echt! Ik hoop stiekem een nieuwe badkamer te hebben tegen dat jij komt (of toch ongeveer) maar ik vrees dat dat niet haalbaar is in realiteit. De chauffage komt sowieso in orde, of toch via plan b of plan c… Daar moeten we ons nog even mee bezig houden!

Je papa is stiekem jaloers op alle mooie kleertjes die ik al gekocht heb voor je (hihi) maar ik heb voor hem ook wat tshirts en cadeautjes gekocht, dus hij heeft niet echt te klagen. Ik kan niet wachten om je aan te kleden met al die mooie kleertjes, hopelijk ben je even braaf als mijn poppen van vroeger en voorlopig mag dromen nog (net zoals ik aan iedereen vertel dat jij geen stinkpampers gaat hebben en enkel gaat lachen en slapen, hele dagen lang). #keepondreaming

M.

ski-complex

Skivakantie! Je bent nog voor Wouter gaan skiën én snowboarden. Ik heb de hele tijd schrik om op mijn buik te vallen. Zou dat gevaarlijk zijn? Voor ik er erg in had overtuigen mama en Adrian me mee richting zwarte pistes en off-piste en ook daar gaan we telkens zonder kleerscheuren naar beneden, hell yeah! Ik mag nog niets vertellen van Wouter en dat is heel moeilijk op skivakantie aangezien après-ski een deel is van skivakantie. Thank god voor de virgin mojito’s! Ik denk dat ze mogelijk wel iets doorhebben (grotere borsten aloha!) hoewel dichte familie hier naar het schijnt blind voor is. Ben benieuwd!

M.

kiezen & verliezen

Geen mopje! Vandaag is een hele rare dag voor ons. We zijn Marcel kwijt sinds gisterenavond. Hij was buiten gaan wandelen en kwam niet terug binnen. We gingen nog roepen op straat en in de velden en ook deze morgen sta ik al van 05.30 te roepen in de tuin. Ongerust. Na de middag heeft Wouter tijd na het werk om de buurt af te zoeken. Marcel lag in het veld, gestorven. Hij is vermoedelijk aangereden en weggelopen. En wij zijn totaal heart-broken. Ons eerste opvoed experimentje, onze lieve kleine kater moeten we nog vòòr zijn eerste verjaardag loslaten.

Vandaag gaan we ook naar de huisdokter. Beetje met dubbele gevoelens aangezien we ongelofelijk triest zijn voor Marcel en ongelofelijk vol spanning om de bevestiging van de dokter te krijgen! Ze neemt wat bloed om toch zeker te zijn van de zwangerschap en schrijft vitaminen voor zodat jij goed kan groeien. Enkele dagen later blijkt ook uit de bloedtest dat we een kindje verwachten. YES!

M.

ow baby!

Vandaag testdag. Ik vermoedde al iets, maar ik durfde het nog niet luidop tegen Wouter zeggen. Ik wil hem kunnen verrassen, alleen ben ik daar niet zo fantastisch goed in. Hij heeft het waarschijnlijk ook al lang door dat er iets gaande was (mijn tips zijn nooit echt subtiel, dat leer je nog wel) maar ik ga het speciaal aanpakken en ik denk dat hij mijn ‘verrassing’ niet wil spoilen (lief hé?).

Het is de ochtend van Pasen en de haas moet nog passeren. Ik verstop de eitjes in ons nieuw huis (Wouter heeft dit vorig jaar gedaan), maar heb eerst met Marcel DE test gedaan. Ik kon niet langer wachten! Wanneer er na niet heel lang wachten een plusje op het scherm tevoorschijn komt, gaan er heel veel verschillende gevoelens door mijn lijf. Ik wist het onderbewust wel al, maar de bevestiging krijgen zwart op wit is toch nog sterker. Blij verbaasd twijfelend rekenend “wanneer kom je dan???”. Ik ben overdonderd en heb gelukzalig warm gevoel over heel mijn lichaam.

Om het moment even officieel vast te leggen, trek ik met mijn polaroid en Marcel naar buiten. Het is echt nog wel koud en mijn instelling moet verkeerd geweest zijn maar er stond wel degelijk ook een plus op mijn polaroid! Daarna snel terug naar binnen om op te warmen en de paaseitjes te verstoppen!

15 eitjes! Zoek ze maar! En een cadeautje! Oei, 16 eitjes! Ah nee precies 17. Of 18? Haha ik heb niet goed geteld en Wouter heeft een hele dag nog eitjes teruggevonden tussen de planten in onze living. Het cadeautje heeft hij wel snel in de gaten en van wat ik kan zeggen, lijkt hij net zo overdonderd en blij als ik. Praktische bekommernissen waar we ons eerder zorgen over maakten, zijn plots minder belangrijk en we zien wel hoe we er komen! Wij kijken er in ieder geval superhard naar uit!

M.

voor de wet!

Eén jaar geleden…. 28/2/15  onze wettelijke trouw…

We gingen het klein houden, simpel, niet teveel poespas… Ik hoopte nog op een enkel sneeuwvlokje (om toch het winterweddinggevoel te creëren) en hoewel het erg fris was, was de zon toch volop van de partij.

Trouwen blijft natuurlijk trouwen, simpel en klein stond eigenlijk niet in mijn woordenboek… Dus een kleedje voor mij, kostuum en strikje voor Wouter, oldtimer “ride” tot aan het gemeentehuis, receptie thuis met hapjes en drank konden allemaal niet ontbreken! We maakten er een gezellig feest van met enkel dichte vrienden en familie (ook omdat meer volk gewoon niet binnen zou geraken bij ons op het appartement).

Na de feestelijkheden hadden we een intiem weekendje georganiseerd in de Ardennen met enkel de twee gezinnen waar wij uit voortgekomen zijn. Eenvoudig, onder ons en in de natuur, zoals wij dit belangrijk vinden.

M.