Rust zacht, lieve opa

94 jaar Marc, 30 jaar opa

 

Ik wil jullie het verhaal vertellen van mijn opa en waarom hij een voorbeeld voor mij was. Toen ik vorige donderdag naar Gent reed, was ik wat nerveus. Ik had begrepen dat het niet goed met hem ging dus ik wist dat ik erheen reed om afscheid te nemen. Ik probeerde mijn gedachten te verzetten door de muziek luider te draaien. Ik kwam uiteindelijk binnen in zijn kamer, hij lag te rusten. Hij herkende mijn stem direct, ook al kon hij me moeilijk zien. Hij ademde zwaar en zijn zuurstoftoevoer siste in de achtergrond.

Recht voor de raap, zo was hij. Ons gesprek kon niet eerlijker beginnen. Toen ik vroeg hoe het met hem was, vertelde hij zonder gêne dat het bobijntje op was. Zijn laatste strijd had hij gestreden, maar moedig met het hoofd omhoog kon hij toegeven dat het genoeg was.

Slurpend aan zijn beker koffie, wist hij me te vertellen dat hij nog maar net de techniek erachter ontdekt had. Je moet je tong op een bepaalde manier gebruiken, anders krijg je er niks uit. “Zo zie je maar”, grapte hij, “je bent nooit te oud om bij te leren”. Een beetje later kwam Joris erbij zitten. “Zie mij hier nu liggen, nu hebben jullie toch nog een pépéke gehad.” Het was mijn opa ten voeten uit. Serieus als het moest, maar heerlijk ontwapenend grappig als het kon.

Misschien, als hij zelf had kunnen kiezen, was opa hartchirurg geworden. Maar in die tijd was verder studeren voor de “happy few” en dus ging hij werken in het atelier van zijn vader. Daar kon hij zijn andere talenten ontplooien: Hij was creatief, een ambachtsman. Een durver en een harde werker, hij stampte een eigen bedrijf uit de grond. Vol passie kon hij er vroeger over vertellen. Zoals die ene keer toen hij op dreef was en maar doorging over halve en volle tomaten. Het duurde Michèle en ik even om te beseffen dat hij het over half- en volautomatische draaibanken had.

Mijn opa was vooral ook een wijs man. Een kennisspons, die alles wou weten over een onderwerp dat hem aansprak. Die documentaires kon verslinden. Die meerdere talen sprak. Niet om met die kennis uit te pakken, maar voor zichzelf, om op te slaan. Om zijn brein te trainen. Dat was zo sterk getraind, dat hij ook in zijn laatste dagen nog heel helder was. Hij vroeg zelf hoe het was met onze verbouwing, met mijn werk, met zijn laatste achterkleinzoon Moris. Het maakte onze laatste momenten alleen maar mooier.

Opa kon genieten van de kleine dingen. Van de natuur. En van het leven. Ook in zijn laatste dagen kon hij een goed glas wijn en zelfs het eten in het ziekenhuis appreciëren. Hij grapte dat hij stiekem verlangde om nog eens een frisse pint in één keer leeg te drinken. Ik voelde hem dat moment beleven in zijn gedachten. Geluk zit in de kleine dingen.

Ik ben een half uur alleen geweest met hem, meer niet. Maar elke minuut in die kamer vertelt wat voor een man opa was. Eerlijk, grappig, ondernemend, intelligent, een levensgenieter. Hij was vooral de meest liefdevolle man die ik heb gekend. Voor Jan en moeke, voor zijn klein- én achterkleinkinderen. Maar bovenal toegewijd aan zijn Mieke, mijn meter, onze oma. Kortom, een man wiens voorbeeld ik wil volgen.

 

Rust zacht , lieve opa. Merci om mijn opa te zijn.

w

Een fiere opa op onze trouw in februari 2015

 

 

Geef een reactie