Brief aan Moris 12maand

Dag lieve kleine jongen,

 

Ik wou je maandelijks brieven schrijven, maar door slaapgebrek, verhuis/verbouwing en andere bezigheden jaar lag de prio steeds ergens anders. Je ligt nu lekker te knorren op je kamertje dus ik heb even tijd om je 12maanden brief te schrijven.

Het afgelopen jaar vloog voorbij. Sneller dan wij ons realiseren, ben jij gegroeid van een klein hulpeloos (maar o-zo-schattig) wezentje tot steeds meer een ‘echte’ jongen. Je papa en ik kunnen soms niet geloven hoe veel jij al kan en begrijpt. Wanneer we jou vanop afstand observeren, ontploft ons hart van liefde. On-voor-stel-baar! Hebben wij dit ‘gemaakt’?

Net voor je 12maand ben je beginnen stappen. Snel evolueer je van een schattig, voorzichtig ganzenpasje tot steeds zekerdere stapjes. Waar je in het begin soms stapte en de rest verder kroop is het nu bijna andersom. Wacht! Waar is ons klein patééke naar toe dat nog maar net begon met kruipen zoals een paracomandooke (plat op je buik op de grond)? Je bent steeds zelfzekerder in wat je doet en wat is dat fantastisch om te zien. Je komt zo graag knuffelen, kriebelen, en kusjes gooien (oh-my-god, mijn hart ontploft alweer!)…

Vorig weekend gingen we met bijna heel de familie jouw ‘geboorteboom’ planten in het geboorteboombos van Natuurpunt in Londerzeel. Jij kreeg een zwarte Els (de 10e van links, op de 2e rij) 😉 We moeten dringend nog eens terug om er een tut of ander herkenteken in te hangen. Met veel liefde werd jouw boom gepland. Iedereen hielp mee om de instructies zo nauwgezet mogelijk te volgen zodat jouw boom alle kansen krijgt die hij verdient om een mooie volle boom te worden.

Blijf nog maar een beetje klein, Moris. We hebben alle tijd.

mama en papa