Brief aan Moris 12maand

Dag lieve kleine jongen,

 

Ik wou je maandelijks brieven schrijven, maar door slaapgebrek, verhuis/verbouwing en andere bezigheden jaar lag de prio steeds ergens anders. Je ligt nu lekker te knorren op je kamertje dus ik heb even tijd om je 12maanden brief te schrijven.

Het afgelopen jaar vloog voorbij. Sneller dan wij ons realiseren, ben jij gegroeid van een klein hulpeloos (maar o-zo-schattig) wezentje tot steeds meer een ‘echte’ jongen. Je papa en ik kunnen soms niet geloven hoe veel jij al kan en begrijpt. Wanneer we jou vanop afstand observeren, ontploft ons hart van liefde. On-voor-stel-baar! Hebben wij dit ‘gemaakt’?

Net voor je 12maand ben je beginnen stappen. Snel evolueer je van een schattig, voorzichtig ganzenpasje tot steeds zekerdere stapjes. Waar je in het begin soms stapte en de rest verder kroop is het nu bijna andersom. Wacht! Waar is ons klein patééke naar toe dat nog maar net begon met kruipen zoals een paracomandooke (plat op je buik op de grond)? Je bent steeds zelfzekerder in wat je doet en wat is dat fantastisch om te zien. Je komt zo graag knuffelen, kriebelen, en kusjes gooien (oh-my-god, mijn hart ontploft alweer!)…

Vorig weekend gingen we met bijna heel de familie jouw ‘geboorteboom’ planten in het geboorteboombos van Natuurpunt in Londerzeel. Jij kreeg een zwarte Els (de 10e van links, op de 2e rij) 😉 We moeten dringend nog eens terug om er een tut of ander herkenteken in te hangen. Met veel liefde werd jouw boom gepland. Iedereen hielp mee om de instructies zo nauwgezet mogelijk te volgen zodat jouw boom alle kansen krijgt die hij verdient om een mooie volle boom te worden.

Blijf nog maar een beetje klein, Moris. We hebben alle tijd.

mama en papa

 

 

 

  

1maandmoris

Wauw, één maand geleden liepen wij nog vol spanning rond, ons afvragend hoe dat kleine mensje er zou gaan uitzien, of ik zou weten wanneer de weëen doorbreken (of ik het zou merken, haha!) en vooral volop aan het genieten van elkaar: een laatste keer gaan eten in Antwerpen, nog eens uit in Mechelen, uitgebreid ontbijten thuis, uitslapen, knuffelen (al zat die buik op het einde wel wat in de weg)… Tien vingers en tien teentjes later ben ik heel blij dat we van die laatste momenten onder ons tweetjes heel bewust hebben genoten (thanks Lore en Melanie om ons hierop te wijzen!). ♡

De eerste maand met Moris is voorbij gevlogen! De eerste twee weken onder ons drie waren veel te kort, maar wel heel gezellig. Dankzij onze lieve familie en vrienden, die ons van kraamkost voorzagen, konden we echt puur genieten van ieder moment (merci allemaal, écht waar!). De nachten zijn nog kort door krampjes en reflux. Dat iedereen hierdoor moet (én geraakt!) is een geruststelling. Als ik zijn pijntjes zou kunnen overnemen, ik doe het meteen. Zoals mama-van-Vic, Noortje me zei, het beste medicijn is veel mamaliefde (en geduld) dus we houden ons hier aan een strikt dieet van knuffels en kusjes ?. Ik ontdekte recent ook dat studiobrussel en jazzmuziek beter werken dan baarmoedergeluid of lullabies. Lucky us! ??

De eerste uitstapjes gingen de ene keer al beter als de andere. We leren snel bij en er zitten steeds meer spullen in de luiertas die blijkbaar echt allemaal nodig zijn?Na een mama-dochter analyse heb ik geleerd dat ik in elke First-time-mom trap loop. Ze gaf me als advies om niet te verwachten dat alles perfect gaat en te proberen om van hier en nu te genieten en niet té streng te zijn voor mezelf. Daar heb ik die fantastische twee mannen natuurlijk voor! Eentje dwingt me om trager te leven en de andere is duidelijk fier als een gieter en helpt me met lieve woordjes en veel hulp mee uit mijn moe-emo-dipjes ♡

Op naar Moris zijn eerste feestdagen! De nieuwe outfitjes zijn gekocht (incl reserve-na-kots/kaka-outfits! ??) nu nog genoeg pampers meenemen, dekentje, tutje, … en we zijn good-to-go!

Fijne feesten allemaal! xx M.